De dag na de wedstrijd in Wanaka vertrekken we met de auto naar Nelson. Na 7u rijden via de mooie westkust van het Zuider eiland komen we aan in Grey Mouth waar we de nacht zullen doorbrengen. Alleen de plaatsnaam geeft al weer wat mijn eerste indruk van Grey Mouth is. Na alle mooie natuur onderweg: nogal grijs. Het strand daarentegen is erg mooi. Flinke keien en een woeste zee, wel wat anders dan de zee die wij in Nederland gewend zijn.

Inmiddels is het 20.30u en besluit ik samen met Sarissa en Marco een duik te nemen in de zee. Wetsuits worden binnen aangedaan en plots wordt er bedacht dat we nog internet moeten kopen voor het bijwerken van de whereabouts. Met de wetsuits aan en badmuts en brilletje op, lopen we over de camping. Veel vreemde blikken van mensen die ons bedenkend aankijken is het gevolg. Natuurlijk kan ik het niet laten om in mijn wetsuit een bezoekje te brengen aan het springkussen en de glijbaan..

Op het strand komen we tot de conclusie dat er flink wat stroming staat en de golven behoorlijk hoog zijn. Ook na de branding zijn de golven nog zo hoog dat we onze surfkunsten kunnen gaan gebruiken. Eerst wat angstig voor de hoge golven maar daarna duikend onder de golven door. Zodra ik onder water ga hoor ik alleen het water om mij heen, veel water. Het lijkt alsof het licht uit gaan en het wordt donker. De stroming wordt sterk, het wordt weer licht en ik zet me af van de bodem. Ik kom boven, adem en zie alleen maar water.

Na 2 weken in Nelson staat onze 2e wedstrijd op het programma. Er zijn 2 opties: Kinloch (NZ) of Geelong (Austr). Beide wedstrijden hebben zo zijn voordelen. Geelong zal mij een week extra tijd geven om te trainen, Kinloch zal mentaal wat lastiger zijn gezien mijn relatief slechte prestatie vorig jaar. Bijkomend voordeel van Kinloch, stukken goedkoper.. Aangezien ik de punten niet zozeer nodig heb, besluiten we om in Kinloch te racen. Stiekem dacht ik om beide wedstrijden misschien te doen maar dat vond de coach toch niet zo’n sterk plan.

Na weer een flinke dag reizen (1,5u auto, 3u boot, 5u auto) komen we vrijdagavond in Kinloch aan. Boodschappen doen, eten, de volgende dag de briefing en parkoersverkenning. Weer 2 dagen voorbij.

Sinds een aantal dagen voel ik me niet zo sterk terwijl ik me aan het begin van de week nog wel een goed gevoel had. Symptomen waar ik eerst niet bij stilstond zorgen na 3 dagen voor een ontstoken oog. Heerlijk, voor de wedstrijd in Wanaka de ‘duck itch’ en nu een dicht oog. Gelukkig zorgen oogdruppels er voor dat de klachten afnemen en mijn oog minder irriterend aanvoelt.

Mijn start gaat prima en al snel lig ik samen met een paar atleten op kop. Er komen toch wat zwemmers van links en zo word ik ingesloten. Meteen verlies ik een aantal plaatsen, iets wat eigenlijk niet mag gebeuren. Gelukkig weet ik tegen het eind van het zwemonderdeel weer naar de kop te komen en kom ik bij de laatste van de kopgroep uit het water. Mijn wissel gaat niet denderend maar ik kan nog net aanhaken. Inmiddels zijn er 4 mensen weggefietst en ga ik volle bak in de achtervolging. Het is even doorbijten maar ik weet dat ik moet blijven achtervolgen en uiteindelijk lukt het mij om bij kop van 4 te komen. Het tempo zakt wat en ligt niet ontzettend hoog. Het 5 rondes tellende parkoers is technisch en bevat veel bochten, ‘180’s’ en 1 steile heuvel die wordt onderbroken door een stukje vlak. Ondanks het feit dat er niet keihard wordt gereden is onze voorsprong toch 1.45min op de tweede groep als we aan het lopen beginnen.

Meteen ligt het tempo hoog, althans voor mijn gevoel. Ik moet bijten om bij te blijven maar weet dat lossen het missen van een podiumplek zal betekenen. De eerste ronde blijf ik achteraan in de groep hangen maar wat kost het me een moeite. Ook de 2e ronde blijft het tempo hoog. Er wordt hard gelopen maar wat het vooral zwaar maakt zijn de steken in mijn zij en mijn loodzware benen. Meerdere malen zak en struikel ik letterlijk door mijn benen, iets wat niet onopgemerkt blijft bij het publiek. Met nog 2 km te gaan weet ik dat de afstand tussen plaats 1 en 4 niet groot zal zijn. Als ik iets wil proberen moet het nu. Ik neem het risico en geef alles wat er nog in mijn benen zit. Al bijtend ren ik naar de finish, de eindsprint voor de eerste plaats ga en kan ik niet meer aan. Ik ben kapot!